Guzki krwawnicze lub inaczej hemoroidy to prawidłowe struktury w obrębie kanału odbytu, które odpowiadają za około 15 % ciśnienia w kanale odbytu, czyli tzw. „szczelność odbytu”. Przez to pełnią ważną funkcję w procesie defekacji. Są to struktury wypełnione drobnymi naczyniami połączonymi ze sobą (połączenia tętniczo- żylne).

Choroba hemoroidalna to rozpowszechniona jednostka chorobowa. W UK szacuje się, że choruje 13-36% społeczeństwa, jednakże prawdziwa liczba jest prawdopodobnie inna, gdyż nie wszyscy chorzy zgłaszają się do lekarza.  Jej powstawaniu sprzyja siedzący tryb życia, brak ruchu, dieta niskobłonnikowa, zaparcia, ciąża. Najczęściej chorują osoby w wieku 45-65 lat [1].

Objawami choroby są:

• świąd,
• pieczenie,
• krwawienie,
• uczucie niepełnego wypróżnienia,
• ból-  w okresie stanu zapalnego lub zakrzepicy.

Guzki hemoroidalne występują typowo na godzinie 3, 7 i 11 (u pacjenta leżącego na plecach). 

Wyróżniamy 4 stopnie nasilenia choroby:

• I – hemoroidy widoczne jedynie w badaniu anoskopowym, powyżej linii grzebieniastej; 
• II – wypadające z kanału odbytu w trakcie parcia i samoistnie powracające do normalnej pozycji
• III – wypadające z kanału odbytu w trakcie parcia i wymagające odprowadzenia ręcznego
• IV – nieodprowadzalne, wypadnięte na stałe. 

LECZENIE

Są dwa główne sposoby leczenia:

– zachowawcze

– zabiegowe: 

• operacyjne
• małoinwazyjne

Leczenie zachowawcze polega na stosowaniu 

– diety bogatobłonnikowej.

– leków miejscowo działających: maści, czopki, nasiadówki

– leków doustnych: zawierających diosminę, hesperydynę.

Leczenie zachowawcze pozwala na opanowanie objawów choroby np. zniesienie świądu, wygojenie stanu zapalnego, obkurczenie żylaków, zmniejszenie lub wycofanie krwawienia. Nie chroni natomiast w pełni przed ich nawrotem. Może być natomiast stosowane we wszystkich stadiach choroby hemoroidalnej, także w III i IV st. jako leczenie wspomagające. 

Leczenie zabiegowe

–operacje tzw. tradycyjne: sp. Fergussona, Milligana- Morgana. Operacje wykonuje się
w znieczuleniu przewodowym lub ogólnym. Kwalifikowane są przeważnie żylaki III i IV stopnia. Zabieg polega na wycięciu wszystkich kolumn żylakowych i zaszyciu rany szwem ciągłym (met. Fergussona) lub pozostawieniu otwartej rany z mostkami błony śluzowej
i skóry (met. Milligana- Morgana). Wyniki obu metod są podobne. Powikłania po zabiegu: zwężenie kanału odbytu, nietrzymanie gazów/ stolca – występuje u około 2-3 % chorych [2]. Dużym problemem jest ból pooperacyjny, który utrzymuje się przez około 2 tygodnie po zabiegu.

Leczenie zabiegowe małoinwazyjne:

– met. Longo (staplerowa). Polega na odcięciu „dopływu krwi” poprzez założenie staplera, który odcina i jednocześnie zszywa ranę. Zaletą metody jest uniknięcie dolegliwości bólowych (zabieg wykonuje się powyżej linii grzebieniastej), problemów z obecnością długo gojącej się rany a także „podciągnięcie” guzka krwawniczego w jego właściwe miejsce i tym samym utrzymanie prawidłowej funkcji w kanale odbytu. 

– met. Barrona. Najczęściej wykonywana procedura ambulatoryjna w leczeniu żylaków. Polega na zakładaniu podwiązek na szyję żylaka, który, niedokrwiony, odpada po kilku tygodniach. Proces ten trwa zwykle 2-4 tygodni. Prawidłowo założone nie powinny dawać dolegliwości bólowych, natomiast efektem ubocznym zabiegu może być krwawienie powstałe w wyniku tworzącej się martwicy. Niekiedy dochodzi do zakrzepicy i stanów zapalnych. Na ból skarży się około 8 % chorych poddanych zabiegowi. Poważne zakażenia zdarzają się
u poniżej 1%. 

– DHAL (selektywne podwiązanie tętnic hemoroidalnych pod kontrolą dopplerowską) oraz Hemoron. Metody ostatnio zyskujące na popularności, małoinwazyjne. Posiadają wspólny mianownik- zniszczenie (obliteracja) naczyń we wnętrzu żylaka. 

– hemoRF (obliteracja żylaków falami radiowymi). Metoda polega na zniszczeniu tkanki żylaka w znieczuleniu miejscowym poprzez emisję fal radiowych. Zamknięciu ulegają naczynia a powstała blizna chroni przez nawrotem choroby. Zabieg wykonuje się etapowo
a kolejny jest możliwy po całkowitym wygojeniu miejsca leczonego wcześniej [3, 4].

Każdy chory wymaga indywidualnego podejścia. Często jest konieczne łączenie kilku metod- po rozmowie z pacjentem, zbadaniu go i zrozumieniu jego oczekiwań lekarz wybiera najlepszą z możliwych. Istnienie tak wielu sposobów leczenia zabiegowego świadczy o tym, że nie ma jednej idealnej. Natomiast proces leczenia w efekcie powinien przynieść choremu ulgę lub całkowite ustąpienie dolegliwości i chronić przez nawrotem choroby.

Więcej na temat leczenia i usuwania hemoroidów https://medycynaestetyczna.waw.pl/zabiegi/chirurgia-estetyczna/hemoroidy/